ยังจำได้มั้ย.......

3 ต.ค. 2551

เมื่อเพื่อนร่วมรุ่นเป็นลามะ






ใน ช่วงเหตุบ้านเหตุเมืองไม่ค่อยเรียบร้อย และอยู่ในรอยต่อของวิธีคิดที่ต้องเปลี่ยนแปลงไปเป็นการเมืองใหม่ เพราะสืบเนื่องจากเหล่าผู้บริหารประเทศนั้นหลงอำนาจ ขาดคุณธรรมและขาดความละอายต่อการประพฤติชั่ว


หลั่น..หัวหน้าชั้นเราก็โทร.มาบอกเล่าถึงแอ๊ดเพื่อนร่วมรุ่น ที่ได้มีวิถีชีวิตในโลกธรรมของนักบวชลามะ หลังจากนั้นเราก็ได้รับเรื่องเล่าและข้อคิดของประสบการณ์ของชีวิตและธรรมมะมาเรื่อยๆ....ลองอ่านเรื่องราวของเพื่อนลามะของเราที่เค้าใช้ชื่อว่า..Adventure Yogini‏ ดูนะจ๊ะ


ข้อเขียนของ Adventure Yogini‏




.........เราดีใจที่เห็นคุณค่าของชีวิต น้อยนิดแต่มากมาย ชีวิตมนุษย์แสนสั้น มาช่วยเก็บเกี่ยวมรดก ชีวิตกันเถอะ ด้วยความรัก เมตตา ปัญญาเหมือนแสงสว่าง เรามีให้ตราบลมหายใจสุดท้ายตัวเองมีหน้าที่หนึ่งซึ่งเรารักมาก แต่เราก็อีกหนึ่ง ถ้าหากเพื่อนเราหลาย ๆ หนึ่ง สนุกจริงดิ๊ บอกเขา ๆนะ จิต ที่บริสุทธิ์
...ปีแรกที่โดนโกนหัว เราก็ได้พบเพื่อนต่างแดนที่ประเทศสิงคโปร์ วันหนึ่งมีเด็กหนุ่มเฝ้าดูเราทำความสะอาดแท่นบูชา และเขารู้ว่าเรามาจากไทย เข้ามาทักทายด้วยความนอบน้อม (ได้เปรียบเขาเพราะเราเป็นนักบวช) Hi !...(เข้าใจเขาด้วยภาษาใจ) ชวนเขานั่งขอดูมือ ดูวันเกิด...เขา happy เชิญเราไปเยี่ยมธุรกิจ แล้วทำบุญ...(มีสิ..ใครจะศรัทธาถ้าเราไม่มีอะไรดี จริงม๊ะ)

..หลังจากวันนั้นมาเขาก็เรียกแฟน สวยมาก ๆ สาวมาเลฯเชื้อสายจีน เราอยู่ 1 ไตรมาศ (3 เดือน ที่สิงคโปร์) ขับรถไปทุกที่ที่ศักดิ์สิทธิ์ และ อีก 1 กรุ๊ฟชอบนั่งสมาธิ OK เราทำได้ อีก 1 ท่านนักธุรกิจใหญ่ เดี่ยวนี้มาซื้อบ้านที่เชียงใหม่ 3 หลัง เมื่อ 23 ปีก่อนเขาศรัทธามาก ๆ แต่ปัจจุบันเราต้องเป็นคนของโลก ก็เหินห่างกันไป แต่ไถ่ถามทุกข์สุขกันไป สมควรแก่เวลา โปรดติดตามตอนต่อไป


จิตที่บริสุทธิ์ย่อมนำสุขมาให้

ความสุขเบื้องต้น

คือความสุขที่หยาบที่สุดเกิดจากวัตถุทุกรูปแบบทั้งรูปธรรมนามธรรม

ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข เครื่องอุปโภค บริโภค

เป็นความสุขที่มีปัญหามากมาย

ความสุขท่ามกลาง

คือความสุขในคุณธรรมระดับต่าง ๆ

ทานการให้ ศีลการไม่เบียดเบียน เมตตา ปรารถนาให้ผู้อื่นเป็นสุข

กรุณาปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์ อภัยทานการไม่จองเวร

อารมณ์ฌานความสุขสงบทางจิต

ความสุขที่สุด

คือความสุขจากจิตพุทธะ




จาก ZERO 28


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

พูดจา..พาที

ลาวคำหอม ..ให้คิดถึงคนสอน.. ครูสุมล