ลามะแอ๊ด.......ได้ไปแสวงบุญที่เอเวอเรสต์เมื่อต้นปีที่ผ่านมา มีของสวยๆมาฝากเพื่อนด้วย...ก็ขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ ที่ขาดไม่ได้ก้คือภาพบรรยากาศ และอารมณ์ความรู้สึก ณ ตอนนั้นจ้ะ
.........มาจากเอเวอเรสพร้อมร้องไห้และหัวเราะ(ทำได้จริงๆ)
มีของฝากอีกสักชิ้นก่อนที่.............
หัวใจจะร้องไห้...พร้อมกับเสียงหัวเราะ
ตลอดชีวิต จิตฉันจะรู้สึกเศร้าหมอง
เมื่อเติบโต ได้รับข่าวสารหลายรูปแบบ โจรผู้ร้ายทำลายผู้คน เศรษฐีโลภจนหลง ผู้นำเดินทางผิด
เด็กเกเร บุคคลที่รักเป็นทุกข์ นักบวชมีปัญหา
ทุกเรื่อง เป็นธรรมชาติ.......ฉันจึงรี่บเร่งฝึกหัด ขัดเกลากิเลสตัวเอง
เมื่อเข้าใจตัวเอง จึงเข้าใจผู้อื่น
ธรรมชาติเป็นอยู่เช่นนี้ น้ำตาฉันก็เหือดแห้งลง
แต่หัวใจยังร้องไห้...พร้อมกับเสียงหัวเราะ
ฉันรักโลก นะ
Adventure Yog.
........กลับมาครอบครัวเรา AMC. อีกดีกว่า
มีเรื่องเล่าว่า....... คนชอบทำตนเป็นผี.....
สมัยเรียนอยู่ประจำ ศก.ศว. จ.นครศรีธรรมราช
ก่อนนอนคืนหนึ่ง... ฉันเอาผ้าปูที่นอนซึ่งเป็นสีขาวคลุมหัวปิดหน้าและคลุมได้ทั้งตัว(นึกออกนะ)
แล้วยืนแอบข้างประตูก่อนที่จะขึ้นนอนของชาวเรา "เด็กประจำ" ดีใจที่หลอกหลายๆคนได้ ทั้งสนุกสุขใจที่ซู๊ต วี๊ต ว๊าย กันเป็นแถว ๆ.....แต่...... ท้ายสุดนี่สิ .... กลับ...ไม่มีเสียง....มี..แต่...ไม้ เรียว ๆๆๆๆๆๆ
จากนั้นคุณครูบารนี....ไล่ตะเพิด...จนต้อง นอน แต่โดยดี
(คุณครูขา หนูขอโทษและกราบขอบพระคุณที่ได้ซุก...ๆ ซน..ๆๆๆๆ)
อาเมน
จากคนชื่อ ว่า น่าจะเล่า นามสกุล เลยเล่า ให้ฟังนี่แหละจ๊ะ
ภาพนุชนารถเพื่อนเราที่ลามะแอ๊ดส่งมา......ตอนนี้เพื่อนเราก้าวหน้าในอาชีพราชการเปลี่ยนชื่อเป็นอาจารย์กอร์ปภรณ์(นุชนารถ ศรีกระจ่าง) ชื่อเล่นจิ๋ม.....ไม่ทราบว่าคนเดียวกับหน่องหรือเปล่าจ๊ะลามะ
