....เป็นปีแรกของพวกเราที่ต้องย้ายจากรร.หญิงล้วน มาเรียนกับเจ้าถิ่นซึ่งเป็นผู้ชายล้วน ใน 1 ปีนั้นเกิดเรื่องตลกหลายรูปแบบซึ่งตอนนั้นมันคือการเสียหน้าของแต่ละคน แต่ละฝ่าย บางเรื่องก็ประทับใจยังจำได้แม้วันจะผ่านนานมากแล้ว มีอยู่เรื่องหนึ่งซึ่งยังฝังใจอยู่เสมอ ก็คือบทเพลงลาวคำหอม เป็นเพลงที่ต้องร้องสอบ เป็นบทเพลงที่มีความไพเราะมาก แม้วันจะผ่านนานแค่ไหนหรือทำอะไรอยู่ถ้าได้ยินเสียงเพลงนี้ก็จะสะดุดความคิดทุกครั้ง อาจจะเป็นเพราะความคิดถืงเพื่อนๆยามเยาว์วัยหรือหวนหาอดีตในยามนั้น .... ยามเมื่อลมพัดหวน ลมก็อวล แต่กลิ่น มณฑาทอง ยามนี้ ก็ได้แต่ปลูกต้นมณฑาทอง ไว้เมื่อออกดอกเผื่อจะได้กลิ่นอคีตอบอวลมาบ้าง คิดถึงครูสุมลที่ใจเย็นสอนเพลงนี้ (ถ้าจำชื่อไม่ผิด)กราบขอบพระคุณที่ทำให้มีความหลังที่ฝังใจเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตจนทุกวันนี้
เพลงลาวคำหอม
ประพันธ์โดยพระยาประสานดุริยศัพท์
ยามเมื่อลมพัดหวน ลมก็อวลแต่กลิ่นมณฑาทอง
ไม้เอยไม้สุดสูง อย่าสู้ปอง ไผเอยบ่ได้ต้อง แต่ยินนามดวงเอย
ยามเมื่อลมพัดหวน ลมก็อวลแต่กลิ่นมณฑาทอง
ไม้เอยไม้สุดสูง อย่าสู้ปอง ไผเอยบ่ได้ต้อง แต่ยินนามดวงเอย
โอ้เจ้าดวง เจ้าดวงดอกโกมล กลิ่นหอมเพิ่งผุดพ้น พุ่มในสวนดุสิตา
แข่งแขอยู่แต่นภา ฝูงภุมราสุดปัญญาเรียมเอย
โอ้อกคิดถึง คิดถึงคะนึงนอนวัน
นอนไห้ใฝ่ฝัน เห็นจันทร์แจ่มฟ้า
โอ้อกคิดถึง คิดถึงคะนึงนอนวัน
นอนไห้ใฝ่ฝัน เห็นจันทร์แจ่มฟ้า
ทรงกลด สวยสดโสภา
แสงทองส่องหล้า ขวัญตาเรียมเอย
ทรงกลด สวยสดโสภา
แสงทองส่องหล้า ขวัญตาเรียมเอย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
พูดจา..พาที